Słowo JM Prorektora prof. dr. hab. Marka Gębczyńskiego       Eminencjo, Ekscelencje, Szanowni zebrani!
    Ja przede wszystkim w imieniu własnym, jak też i całej społeczności uniwersyteckiej i osobiście Jego Magnificencji Rektora, który mnie do tego upoważnił, powiedzieć kilka słów związanych z dniem dzisiejszym, z tą rocznicą utworzenia Katedry Teologii Prawosławnej. Dla nas naprawdę na Uniwersytecie to duża rzecz, ważna sprawa. Co jest istotne? Zauważam, zresztą słyszeliśmy to w słowach Eminencji, coś co mój niepokój wzbudza od pewnego czasu. Człowiek w warstwie naukowej, eksperymentalnej, doświadczalnej poszedł strasznie daleko. Osobiście jest dla mnie czymś drażniącym, gdy słyszę, że 98% genów człowiek jako istota biologiczna łączy z inną istotą zoologiczną. Przy okazji zapomina się o człowieku jako o istocie posiadającej świadomość, wolną wolę, etykę. Nie mnie o tym mówić, powinni się o tym filozofowie wypowiadać. Nie mniej jako laik powiem, że jest to sprawą, o której jakbyśmy zapomnieli w poprzednich okresach. Bo przecież Uniwersytet, który jest w moim przekonaniu jedną z zasadniczych sublimacji kultury ludzkiej, gdzie łączy się sprawy wiedzy, a także rozwoju duchowego człowieka, zapomniał o tej części duchowej, etycznej, moralnej. Kształciliśmy i kształceni byliśmy na fachowców, tj. normalne. Ale człowiek musi rozumieć, że ma wolną wolę, poczucie odpowiedzialności, moralność i poprzez przywrócenie dawniejszego rozumienia Uniwersytetu, poprzez powrót teologii na uniwersytety uwrażliwiamy się na tę część własnej osobowości. Bez tego nie może istnieć żadna wyższa uczelnia, jest to sublimacja kształcenia na wyższym poziomie. Jest to permanentnie z naturą człowieka związane. Nie może być człowiek bez rygorów moralnych. Jeżeli stykamy się z instrumentalnym patrzeniem na człowieka, mnie to szalenie niepokoi, że następne generacje mogłyby nie uwzględniać tych aspektów, na które powinniśmy się wzajemnie uwrażliwiać, uczulać. Oczywiście jest to naturalne zadanie, które mają swój intelekt, swoją wrażliwość nacechowaną. I dlatego chcę powiedzieć, że bardzo cieszymy się, ja osobiście, jest to moje bardzo głębokie przekonanie, jest to bardzo ważny krok na Uniwersytecie, że mamy w swojej społeczności i to rozumienie świata. Życzę wobec tego, aby nasze dalsze trwanie, nasze dalsze bycie było przede wszystkim udoskonaleniem naszej całej społeczności, naszych nauczycieli, naszych studentów, wszystkich pracujących na Uniwersytecie. Tego oczekujemy od naszych kolegów z Katedry, jednej, drugiej, z przyszłego Wydziału. Waszej Eminencji i wszystkim pracownikom Katedry życzę wszelkiej pomyślności i zdrowia.
   Vivat academia, Vivat profesores!